Selecteer een pagina

Start naar The Ride 2018

Mijn naam is Linda Dijkman en woon in Groningen. Misschien dat jullie mij wel kennen van mijn Instagrampagina @linda_dijkman. Hier deel ik alles wat ik mee maak rondom het wielrennen. Ik ga de aankomende tijd bloggen voor Cycling espresso, ik vertel je zo waarover, maar eerst zal ik vertellen hoe ik begonnen ben met wielrennen.

Ongeveer 3 jaar geleden ben ik begonnen met wielrennen. Nou ja, eerst met gewoon fietsen. Vier jaar geleden heb ik een forse knieblessure opgelopen. Al vrij snel werd duidelijk dat ik met mijn knie niet meer mocht paardrijden, hardlopen of andere sporten die belastend zijn voor mijn knie. Ik heb het Patella luxatie gehad en daar het Penadala pijnsyndroom en beschadigd kraakbeen aan over gehouden.

Tijdens mijn laatste revalidatie poging bij het UMCG (sportrevalidatie), werd er op een andere manier naar gekeken, namelijk naar wat ik nog wel kon en wat goed is voor mijn knie en hoe het allemaal sterker kon worden. Dit om een ingrijpende operatie te voorkomen. Rust houden en mijn knie ontzien was het zeker niet, gelukkig maar, want dat had ik die tijd al genoeg gehad. Fietsen was een van de onderdelen die ik veel moest doen. En dat werkte, mijn benen werden sterker waardoor ik ook weer beter begon te lopen. Doordat ik vooruitgang zag en merkte dat ik mij beter voelde, begon ik het leuker te vinden.

Ik fietste elke avond op mijn gewone fiets door het dorp. Dat vond ik al vrij snel saai, omdat ik voor mijn blessure ook al veel sportte wilde ik toch wel iets meer uitdaging dan dit, maar ik vond het fietsen wel erg leuk. De Tour de France volgde ik altijd al graag, mooi om te zien wat een menselijk lijf aan kan. Al snel had ik overleg met mijn revalidatiearts, met de vraag: mag ik wielrennen? Kan mijn knie dat aan? Ja was het antwoord. Wel op een verantwoorde manier opbouwen dan was alles mogelijk. Mountainbiken werd afgeraden, omdat dit te belastend zou zijn. In september dat jaar startte mijn minor sport gezondheid, daarbij kwam ik nog meer in aanraking met het wielrennen. Ik vond het leuk en met één van de meiden uit de klas had ik een leuke klik en zij deed ook aan wielrennen (helaas is zij in de zomer van 2016 overleden) In het begin had ik eerst wat rond gefietst op haar fiets, maar al vrij snel kocht ik mijn eigen wielrenfiets. Mijn Specialized Dolce waar ik nog steeds mee rond fiets. Het eerste jaar veelal gerevalideerd en langzaam opbouwen. Zij hielp mij hierbij, leerde mij alles wat wel en niet moest, bv geen onderbroek onder je fietsbroek aan doen… en noem maar meer van dit soort beginnersfouten op die ik maakte. Maar wij hadden een hoop lol. Ook de tochten die ik fietste werden steeds langer.

 

Toen zag ik The Ride voorbij komen en ik was verkocht. Ik wilde daaraan meedoen, hoe dan ook.

Na verloop van tijd kwam ik met steeds meer mensen in contact die ook aan wielrennen deden en zo ben ik ook toertochten mee gaan rijden. Dit vond en vind ik nog steeds erg leuk om te doen. Van nature verleg ik graag mijn grenzen en ook dat jaar werden de tochten langer en zwaarder. Ook werd ik steeds fanatieker, wilde sneller en langere afstanden rijden en fysiek sterker worden. Toen zag ik vorig jaar The Ride voorbij komen en ik was verkocht. Ik wilde daaraan meedoen, hoe dan ook. Maar door mijn onzekerheid durfde ik mij niet gelijk ervoor op te geven. Maar er kwam een kleinere The Ride. The Ride Ardennes, hier hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken. Ik doe mee!! En daarbij, ook The Ride in 2018 ben ik van de partij. Omdat ik nu besloten had om er volle bak voor te gaan, betekende dat dus: keihard trainen…. ook in de winter.

Dit heb ik dan ook gedaan. De HELE winter door keihard getraind, regen, sneeuw of hagel, ik ging fietsen. Volgens mij hebben velen mij voor gek verklaard. Lange D1 en D2 en af en toe D3* trainingen, meer niet. Puur om mijn conditie te vergroten en zo een langer duurvermogen te creëren. Het was sommige dagen zwaar elke ochtend vroeg eruit om te trainen. Maar als ik een doel heb, dan kan ik mij er aardig in vastbijten dus zette ik door. 1x per week trainde ik samen met Margot, dat maakte de duurtrainingen wat makkelijker en een stuk gezelliger. Ook doet zij mee met de beide tochten. Ik heb tot februari duurtrainingen gereden. Toen een rust blok van 2 weken ingelast, vanaf half februari de intensiteit verhoogd en naarmate de tijd vorderde verhoogde ik de tijd en het aantal kilometers per week.

In de voorbereiding naar The Ride* toe heb ik ook andere toffe uitdagingen staan. Zo heb ik de Amstel Gold race gereden, 125 km met natuurlijk slecht weer, het scheelt dat was ik wel gewend. Daar heb ik wel vaker last van, dat ik een tocht ga rijden als het akelig slecht weer is. Aankomende weken komen de Teckelenburg Rundfarht tocht en de Elfstedentocht eraan. Beide zware en pittige tochten.

The Ride Ardennes is een super gave uitdaging in september, drie dagen lang afzien. 6500 hoogte en 375 kilometer over 3 dagen! Ik neem jullie de aankomende maanden mee in de weg daarnaar toe en wat ik natuurlijk nog meer mee maak rondom het wielrennen, maar ook wat ik doe en laat op het gebied van trainen en voeding.

Ik neem jullie dus mee in het trainingsproces op weg naar The Ride Ardennes. Tot de volgende blog en wil je op de hoogte
blijven van mijn avonturen, check dan zeker even mijn Instagram pagina @linda_dijkman

* D1, D2, D3 Dit zijn verschillende niveaus qua intensiteit (duurtempo). Wanneer je dit op basis van hartslag doet zit D1 op 65-70% van je maximale hartslag, D2 op 70-80% en D3 op 80-85%.
** the ride is een etappe tocht van de de Stelvio naar de Cauberg in Valkenburg. Dit gaat in 8 etappes over 1300km en 17000 hoogtemeters. http://www.the-ride.cc/

Linda Dijkman

Wielrenster uit Groningen

is een zeer actieve wielrenster uit de stad Groningen. Op instagram deelt ze dagelijks haar voorbereidingen op diversen toertochten met uiteindelijke doel; The Ride the Ardennes en The Ride 2018. En ook op onze site zal ze in ieder geval tot aan The Ride Ardennes schrijven over haar route hier naar toe.