Etappe drie op weg naar The Ride 2018

Afgelopen maand is werkelijk voorbij gevolgen voor mijn gevoel en dus was het zomaar weer tijd voor de volgende blogpost. Begin juli is het besluit genomen om te gaan trainen met een trainingsschema die voor en op mij gericht is. Aan het begin van het jaar dacht ik het zelf allemaal te kunnen en dat kon ook goed, want wat bereikt werd stemde mij zeker tevreden. Maar halverwege vorige maand werd ik wat onrustig en was ik er niet meer zo zeker van. Dit komt mede omdat ik iets te fanatiek ben. Het liefst doe ik in september mee met the Ride en fiets ik iedereen er uit. Nu weet ik dat dit er niet in zit. Maar wilde wel nog sterker en beter worden. Na even wat zoeken, naja stiekem had ik ze al een tijdje op het oog en volgde ik ze al, ben ik terecht gekomen bij D1 Fietstrainingen.

Onderhand zit ik in mijn 4de week schema en tot nu toe bevalt het erg goed. Mijn cadans is zichtbaar beter geworden, voorheen zat ik onder de 90 en nu vaker er ruim boven. Dus de eerste verschillen zijn merkbaar dat geeft mij een goed gevoel. Wat ik ook als prettig ervaar is dat ik elke training een duidelijk doel heb wat ik moet doen. Dus ben gerichter met een training bezig als voorheen en dwaal niet meer zo af in gedachten. Een mooi begin en in de volgende blogs laat ik weten wat er nog meer verandert. Om mijn trainer inzicht te geven in wat ik allemaal uitvreet tijdens een training heb ik nu dus ook Strava. Na jaren van uitstel zit ik er nu dus ook op.

Nu komt het aller vetse van juli! De mensen die mij volgen op Instagram en Facebook weten het al, ik heb de Mont Ventoux beklommen… Zo VET! Van 19 tot 23 juli ben ik mee geweest met de Wielerbus naar de Mont Ventoux. Op zoek naar een plek om in en bergen te trainen en een vette uitdaging ging ik een paar maanden geleden op zoek naar iets dat bij mij paste. Als snel kwam ik de Wielerbus tegen van Pim Goosen. Zo gezegd zo geboekt! Je kon kiezen of je een kamer wilde delen of alleen op een kamer wou, dan maar alleen op een kamer. Ik vind het persoonlijk prettiger o een eigen ruimte te hebben om mij terug te kunnen trekken. Voor de reis aan werd netjes een reisschema met routes en een dagprogramma gestuurd, ideaal om je goed voor te bereiden. Al werd ik er vooral een beetje bang van… Met de vele trainingen van de afgelopen maanden moest het wel goed komen. Al weet je gewoon niet goed wat je te wachten staat als je nog nooit eerder echt een lange klim gedaan hebt.

Woensdagmiddag ben ik vanuit het vlakke Groningen naar Utrecht vertrokken om daar op te stappen. Met de fiets in een mooie speciale aanhanger, werd het vrij snel gezellig in de bus met een film over de Mont Ventoux en bingo-en tot 10 uur waarna de lichten uit gingen om te kunnen slapen. Ik kon redelijk slapen in de ruime stoel met voldoende been ruimte. Na een nacht met wat slapen en wegdommelen kwamen we rond 8 uur aan in het hotel aan we hebben gezamenlijk ontbeten. Daarna stond er een rondje de benen lostrappen op het programma.

Nou rustig los fietsen vond ik het niet. Na 14 uur in de bus gezeten te hebben en het ontbijt goed en wel achter de kiezen was het al op de fiets. Ik had er zin in, maar vond het echt spannend. Van mijn mede reizigers waren de verhalen en ervaringen over klimmen in de bergen blijven hangen. Echt zekerder van mij zaak werd het er dus niet van, dus vooraf besloten om mijn eigen tempo te rijden. Je kon kiezen uit 2 verschillende ritten, ik koos voor de korte in plaats van de lange. De groep was redelijk bij te houden, maar het was echt wel zwaar mede door de warmte, zeker 30+. De eerste dag dus 65 km gefietst met 979 hoogtemeters.

Eenmaal boven natuurlijk foto’s gemaakt en toen weer naar beneden. Mooi rustig, want ik ben niet zo’n held. De rit was in totaal 85 km met 2065 hoogtemeters en eenmaal terug in het hotel was het wel op, mijn benen waren moe en op.

Het was nog 6 km tot aan de top. Het was wel zwaar, maar op een positieve manier. De omgeving was prachtig en het uitzicht ook. De volgende 4 km gingen lekker, want het was iets minder stijl, maar wel vol in de zon. Toch kon ik er echt van genieten tot 2 kilometer voor de top, toen werd het echt zwaar en begonnen de benen zeer te doen. En het was warm! Ergens daar stond Pim ook foto’s te maken, nou op de foto’s kan je goed zien dat het zwaar was. Net voor de laatste kilometer moest ik stoppen om te drinken en even uit te hijgen en natuurlijk even om mij heen te kijken. Pim kwam mij tegemoet fietsen en we zijn samen naar boven geklommen. En die laatste kilometer had mij wel goed zeer gedaan. Eenmaal boven natuurlijk foto’s gemaakt en toen weer naar beneden. Mooi rustig, want ik ben niet zo’n held. De rit was in totaal 85 km met 2065 hoogtemeters en eenmaal terug in het hotel was het wel op, mijn benen waren moe en op. Moe maar trots dat het mij gelukt was, had ik de smaak te pakken. Ik wil graag meer gaan klimmen, iets dat hier in Groningen helaas niet kan.

De tweede dag was dé dag die ook het gespreksonderwerp van de avond was, wat maakte dat ik het wel echt heel spannend vond. Waar de rest gezellig bleef zitten met een goed glas wijn, vertrok ik vroeg richting mijn bed. Ik wilde echt knallen op de berg. Na een goed ontbijt zijn we de volgende morgen vroeg met de hele groep vetrokken in verband met de warmte. De eerste 20 km naar Bedion ging prima, maar mijn hartslag zat super hoog van wege de spanning. Ook nu weer met mijzelf afgesproken mij niet gek te laten maken en over mij eigen grenzen heen te rijden, gewoon eigen tempo. Dat wat goed voelt. Daar ging ik het dorp uit, iedereen reed op zijn of haar eigen tempo naar boven. Dus werd in gehaald en maar haalde ook mensen in, erg goed voor mijn ego. Het bos zou het ergste zijn, dus ik had mij helemaal ingesteld op de hel, al wist ik totaal niet wat ik kon verwachten. De kilometers gingen heel langzaam voorbij het was goed stijl op sommige stukken, maar ik bleef rustig fietsen, kon mooi lezen wat er allemaal op de weg geklad stond, want hard ging ik niet. Het was erg warm in het bos en ik vergat te drinken en eten. Gelukkig was ik nog op tijd, maar wat is eten en drinken tijdens het klimmen een uitdaging. Maar het ging nog steeds goed, de laatste kilometer van het bos waren de vliegen er rete irritant, maar na 2 á 3km was ik die ook al weer kwijt en kwam ik het bos uit en bij het restaurant uit. Hier toch even stil gestaan om goed te drinken en wat te eten.

De laatste dag was een route van 108km en 1544 hoogtemeters. Nou die was niet minder zwaar, helemaal met zo’n berg als de dag ervoor in de benen. De eerste 15 km wilde ik nog omdraaien. Zo makkelijk als het de dag ervoor ging, ging het vandaag helemaal niet. Daarom bewust gekozen om alleen te fietsen, omdat ik mezelf de berg op moest vloeken bij tijde. Eenmaal in mijn ritme ging het goed. Deze route was echt heel zwaar en ondanks gesloot te zijn was ik ook zeker voldaan! De omgeving van deze route was ook weer fantastisch. In 3 dagen tijd totaal 258 km gereden met 4588 hoogtemeters, een goede training voor The Ride Ardennens.

Na de trip heb ik 4 rustdagen genomen, want na de geplande drie merkte ik aan alles dat het herstel nog niet goed was. Die extra dag rust deed goed, helemaal het bezoek aan de sportmasseur. Het deed wel allemachtig zeer, maar het werkt voor mij wel, want ik had de afgelopen tijd echt minder last van spierkrampen en spierpijn op de aanhechtingspunten.

Aankomede maand staat er eigenlijk nog niet veel op de planning. Alleen veel trainen dan. Het schema voor de laatste 6 weken is binnen en dat wordt trainen, eten, slapen en werken. Meer niet. Maar heb er zin in!!!

Linda Dijkman

Wielrenster uit Groningen

is een zeer actieve wielrenster uit de stad Groningen. Op instagram deelt ze dagelijks haar voorbereidingen op diversen toertochten met uiteindelijke doel; The Ride the Ardennes en The Ride 2018. En ook op onze site zal ze in ieder geval tot aan The Ride Ardennes schrijven over haar route hier naar toe.

Schrijf je in voor het laatste CE nieuws