De Koninginnenrit

Na maanden hard trainen was het zover: The Ride Ardennes.
Zoals jullie hebben gelezen in de vorige blog, ben ik er een dag eerder heen gegaan, om zo fris en fruitig aan de start te kunnen staan en niet na een lange autorit nog te moeten fietsen. De weersvoorspellingen waren niet goed met regen, regen en nog eens regen. Maar op zich kan ik wel wat hebben, want ik train ook vaak als het regent. Wel is het wegdek in de Ardennen een stuk slechter dan hier in Groningen. Ik was bang dan ook bang voor lekrijden, maar gelukkig is dat niet gebeurd.

De eerste dag eerst lekker ontbeten en rustig aangedaan. ’s Middags was pas de eerste rit. Ik was mij toch een partij zenuwachtig niet normaal. Echt stom, want ik wist niet goed hoe er vanaf te komen. Om 100% zeker te zijn heb ik nog een keer mijn fiets en mijn spullen gecheckt. En nog een keer. En nog een keer. Eindelijk was het zover. We hebben gezellig geluncht met z’n allen en zijn daarna op de fiets gestapt.

De eerste dag was de warming up, ofwel ’Opwarmen’ door de organisatie genaamd. Met 64km en 1200hm met als challenge de Côte de Haussire. Een goede opwarmer voor de volgende dagen. Al was het een pittige rit. Het weer zat niet helemaal mee met veel regen en toch best wel wat wind. Maar de omgeving vond ik wel echt heel erg mooi. Het klimmen ging best wel goed lekker, zo ik had voldoende kracht in de benen en dat gaf mij vertrouwen voor de aankomende dagen. Aan het einde van de rit lag de Challenge, en die was wel pittig, maar ik hou er wel van helemaal stuk gaan op zo’n klim. Ik ging helemaal niet hard, velen kwamen mij voorbij, maar ik was tevreden. Het afdalen vond ik iets minder leuk… Nat weg denk, regen en veel fietsers…. Ja ik ben een beetje een schijterd hoor. Na de rit, lekker douchen en bijkomen en ’s avonds met ze alle eten. Supergezellig, ook het hele avondprogramma was top! Gelukkig had ik een appartement gehuurd en niet een tentje…

Aan het einde van de rit lag de Challenge, en die was wel pittig, maar ik hou er wel van helemaal stuk gaan op zo’n klim.

Dag twee was de ‘Prinsessen’ rit met 124km en 1900km de kortere route ( i.p.v. 175 km) van de dag. Een rit die bestond uit alleen maar regen en wind. Het was dus ook best koud, de wegen zijn al niet goed en waren nu ook nog eens glad, dus kon je helaas niet volle bak rijden. Althans, dat durfde ik niet. Al met al was het wel weer een hele mooie en gave rit. Eerst heel veel afzien en daarna volop genieten. Ook ’s avonds hebben we weer gezellig met z’n allen gegeten en was er weer een leuk avondprogramma.

De laatste dag was de ‘After Burner’, met 117km en 2100hm. Een hele pittige rit met heel veel klimmen. Na de eerste 5 km was direct al een pittige klim. Een muur, nou ik stond stil door een beetje te laat schakelen. Daar stond ik dan, dus dat werd naar boven lopen. Ik kon er wel om lachen. Toen ik eenmaal boven was toch maar weer verder gefietst. Daarna ging het ook goed. Alleen net voor de verzorgingspost een vette hongerklop, te lang gewacht met eten. Gelukkig stonden daar de vrijwilligers met strooppannenkoeken… Nou ik ben nog nooit zo blij geweest met pannenkoeken als op dat moment! Na wat eten werd ik weer mens en ging het weer een stuk beter.

Ook het weer was een stuk aangenamer en dus was het genieten de laatste twee uur. Ik heb heerlijk lekker alleen gereden in mijn eigen tempo, heerlijk! Helaas was dit de laatste dag. Net als je iedereen een beetje kent en je draait vind is het alweer voorbij. Jammer. The Ride Ardennes was een hele toffe ervaring. Alles is super goed geregeld en ik heb leuke mensen ontmoet. Daar ben ik erg dankbaar voor, allemaal leuke en enthousiaste mensen om je heen, gewoonweg heerlijk.

De dagen na The Ride Ardennes heb ik wat rust genomen. Dat was best lastig, want het was ook nog eens vakantie en het was slecht weer… Dat was dus wel even wennen. Een paar dagen heb ik dus lekker rustig aan gefietst. Dit heb ik eigenlijk de hele vakantie gedaan, rustig gefietst, zonder te veel gekke dingen. De afgelopen week heb ik meegedaan aan de Meewind koers, waar ik tijdens de ‘The Ride’ bang voor was. Na 5km had ik al een lekke band. Gelukkig reed ik met toffe mensen in een groepje die ik ken via Instagram, en zo was mijn band binnen een paar minuten gefikst..

EN nu een zwart gat?! Nee hoor ik ben nu al bezig om naar The Ride toe te werken, dus ik ben de sportschool in gedoken en train daar nu ongeveer 3 a 4x per week, op kracht en balans en daarnaast worden mijn trainingen tot aan The Ride uitgeschreven.

Nu op naar The Ride 2018!

Linda Dijkman

Wielrenster uit Groningen

is een zeer actieve wielrenster uit de stad Groningen. Op instagram deelt ze dagelijks haar voorbereidingen op diversen toertochten met uiteindelijke doel; The Ride 2018. En ook op onze site zal ze in ieder geval tot aan The Ride Ardennes schrijven over haar route hier naar toe.

Schrijf je in voor het laatste CE nieuws